امام علی : « ارزش امر به معروف و نهی از منکر نسبت به دیگر فرایض اسلام حتی جهاد در راه خدا ، مانند بزرگی دریا به نم دهان است »

امام صادق : « حجت خدا بر بندگان پیامبران است و حجت بین بندگان و خدا عقل است »

پیامبر اسلام : « هرچه عقل حکم  به آن کند دین نیز به آن حکم می کند و هر چه دین بدان امر می کند عقل به آن حکم می کند»

*******************************************

در دنباله بحث "اسلام نو" قبل از پرداختن به ویژگیهای اسلام باید عرض کنم که حکومت علی سکولارترین حکومت و آزادترین حکومت در تاریخ است

چرا ؟ :

◙ علی براساس رای مستقیم مردم به حکومت می رسد

◙ خود را مصون از اشتباه نمی داند و در خطبه ای؛ از مردم می خواهد که اشتباهات او را به او بگویند [ با این سخن صریح او ،بماند که ما با هزار دلیل و برهان اثبات می کنیم که ایشان مصون از اشتباه بودند ]

◙ علی حکومت داری را از دین جدا کرده بود و تا اخر عمرش نیز از این روش تخطی نکرد اما مخالفان او از طریق دین قصد ضربه زدن به او را داشتند سه جنگ علی "جمل" ، "صفین" و "نهروان" در هر سه از جانب دین و دیندارانی که با اتکاء به دین به او شوریده بودند " خائن " ، "ظالم" و "متحجر" سه جبهه ای بود که در برابر او صف آرایی کردند و او نهایتا به دست متحجران ترور شد

◙ آزادی بیان و حتی آزادی عمل در حکومت او بحدی بود که در مسجد حین نمازعده معدودی به او ناسزا می گفتندو او همراهان و سربازانش را از اندک تعرض به آنها منع می کرد. خود و کارگذارانش به قدری ساده زیست بودند که خود کفش وصله می کرد و می پوشید و در بازار از بس کارگزارانش ساده بودند حتی یک نفر به روی مالک اشتر از روی بی اطلاعی آشغال پرت کرده بود و مسخره اش کرده بود

 گروههایی که در برابر او صف آرایی کرده بودند کاملا و عملا آزاد بودند و تا زمانی که مستقیما دست به شمشیر نبردند و به او و شهرها حمله نکردند کاری به آنها نداشت

وقتی تاریخ ان دوران را  می خواندم از صبرعلی دربرابر جماعت جمل و نهروان در شگفت می ماندم . هم جماعت جمل و هم نهروان به حدی آزاد بودند که علی تا آخرین حد ممکن با آنها مذاکره می کند و تنها وقتی به جنگ برمی خیزد که آنها دست به شمشیر می برند و او را به جنگ وا میدارند. حتی حین این دو جنگ علی به کسی که حمله می کرد در وحله اول زخمی اش می کرد و نمی کشت ، و اگر با دوباره می امد این عمل را تا سه بار تکرار می کرد و در نهایت می کشت این اندازه دور اندیشی و صبر تنها در تاریخ از علی دیده شده [ پیشنهاد من برای خواندن تاریخ دوران علی کتاب "علی ابن ابی طالب " نوشته یک سنی مذهب بنام عبد الفتاح عبدالمقصود به ترجمه طالقانی است]

◙ عدالت علی در اقتصاد را کمتر در تاریخ سراغ داریم و در دوران حکومت او یک  مورد فساد ورانت اقتصادی که در دوران خلیفه سوم مرسوم بود و اطرافیان عثمان جیبهایشان را از پول مردم پر کرده بودند را نمی بینیم حتی برادر خودش عقیل به دلیل سختگیریهای عدالت محور علی به معاویه پناه می برد

◙ علی در صفین شکست می خورد و شکست او به دلیل این بود که جبهه مقابل او از دین وسیله ای برای دوام حکومت خود استفاده می کرد و نهایتا با این روش او را شکست داد وقتی که قرآنها را سر نیزه کرد و به با عوام فریبی مردم ساده را فریب داد باز علی به دیکتاتوری رو نیاورد و به رای اکثریت ولو به ضرر خودش تن داد

◙ علی در نامه ای به مالک اشتر طریقه حکومت داری را به او می نویسد: می گوید جبایه خراجها ( اقتصاد کشور) ، استصلاح اهلها ( صلح و آشتی ملی) ، عمارت بلادها ( عمران و آبادانی شهرها ) و جهاد عدوها ( حفظ تمامیت ارضی کشور) و اینجا سخن از مسجد سازی و بوجه های دینی وصدور دین و کشورگشایی و ... نیست هر چه از مالک در حکومت مصر می خواهد همگی امور اداره مملکت است نه دیندار کردن مردم و هدایت آنها به بهشت

◙ علی در حکومتداری به عرف آن زمان عمل می کرد عرفی که مورد اتفاق همه بود و قوانین اسلام در حکومت علی و محمد به این دلیل اجرا می شد که مورد اتفاق همه بود و عرف به حساب می امد

==========================

به این دلایل و شواهد است که من حکومت براساس دین را رد می کنم و دین را به عنوان باور عمومی مردم ،چارچوبی می دانم که ضامن اجرای احکام و قوانینی باشد که معروفند و توسط عموم مردم مورد قبولند [ امر به معروف یعنی امر به عرف جامعه]

در بین فرایض گفته نشده "امر به شرع و نهی از غیر شرع" یا " امر به هلال و نهی از حرام " بلکه گفته شده امر به معروف و نهی از منکر

معروف همان عرف جامعه و هنجارهای اجتماعیست است و منکر همان ناهنجاریها و رفتارها و کردارهای نا موزون با جامعه

بالطبع عرف 1400 سال پیش عربستان با عرف و معروف امروز ایران یا مصر یا ترکیه یکی نیست

معروف و عرف این زمان همان قوانینی است که در جوامع امروز به صورت حقوق بشر در سطح بین الملل و قوانین مدنی و جزایی در داخل کشورها توسط نخبگان هر جامعه که منتخب واقعی مردم اند وضع گشته و حتی هر از چند گاهی بسته به شرایط زمان و مکان قابل تغییرند

در 1400 سال پیش اگر کسی یک نفر رو می کشت دو قبیله می افتادند به جون هم و خونهای بسیاری ریخته می شد اسلام آمد حکم قصاص را وضع کرد تا هم جامعه قانونمند باشد هم جلو بسیاری مفسده ها گرفته شود

یا در جاهلیت عرب زن هیچ حق و حقوقی نداشت و حتی زنهای مرد ، بعد از مردنش به پسر ارث می رسید و مردها فرزند دختر را زنده بگور می کردند  آیا در چنان جامعه ای می شد حقوق زن قرن 21 را یک دفعه پیاده کرد!؟  زنی که تا 50 سال پیش در امریکا و اروپا حق رای نداشت و اجازه نداشت وارد مجلس شود یعنی همین اواخر هم مرد سالاری این اجازه را نمی داد چه رسد به 1400 سال پیش. اسلام آمد نصف مرد به او حق موجودیت اجتمایی اعم از دیه و ارث و ... داد حقی که تا 100 سال اخیر در همین دنیای مدرن قابل استیصال برای خانمها نبود

مسلم است که امروز بر اساس عرف امروز باید قوانین تساوی زن و مرد به اجرا گذاشته شود نه قوانین 1400 سال پیش

اگر امروز با این شرایط قرن 21 بخواهیم همان قوانین 1400 سال پیش را اجرا کنیم کاملا غیر عقلی و غیر اسلامی عمل کرده ایم بلکه امروز باید بر اساس معروف امروزقانون وضع کرد و این روح دینی حاکم بر جامعه است که زمینه بهتراجرا شدن آن را در جامعه تضمین می کند

اما بحث اینجاست که چه کسانی باید این قوانین را وضع کنند :

قوانین را باید نمایندگان واقعی تمام مردم از هر قوم و زبان و دین و مسلک باید وضع کنند که امروز در قالب مجلس تبلور یافته

نمایندگان مردم اگربر اساس انتخابات کاملا آزاد از بتن مردم انتخاب شوند می توانند خیر و شر و عرف و معروف جامعه را خوب تشخیص دهند و برای بهتر اداره کردن جامعه قانون وضع کنند که همان معروف جامعه خواهد بود

با این نگرش به اسلام ، من دین را مجموعه قوانین و احکام اجتماعی نمی بینم که در جامعه باید اجرا گردد بلکه دین را چارچوب اخلاقی و باور عمومی مردم  می­فهمم که پشتوانه الهی - مردمی دارد [ از طرف خدا برای هدایت خلق]

اگر به همه ادیان الهی بنگریم می بینیم همه آنها به خصوصیات یکسانی توصیه می­کنند ؛ برابری و برادری ، امانتداری،دوری از حرام ، کمک به همنوع، عبادت خدا [ وسیله ای برای تلخیص نفس از مفسدههای روزانه که چون کرم در روح انسان لانه می کنند] ، نظافت ، کار ، مسخره نکردن دیگران ، احترام به زنان ، کودکان و سالمندان ، احترام به حقوق همسایگان ، بخشش ، صدقه ، و و و همه وهمه در همه ادیان مشابه است

من به عنوان یک مسلمان شیعه پیرو شریعتی زرتشت را از اسلام و اسلام را از مسحیت و آنرا از یهود جدا نمی دانم بلکه همه این ادیان را از یک منشا و سرچشمه تصور می کنم زرتشت را چون بزرگ خاندانم محترم می شمرم و غرق عظمت اش می شوم ، مسیح را مظلومترین می دانم و می ستایمش به موسی عشق می ورزم [ وقتی داستان موسا و شخصیت او را مطالعه می کردم خودم را بیشتر به او شبیه می دیدم ] و اما ابراهیم ؛ سخن گفتن از او و صبر و حلم و عظمت و شکوهش بسیار سخت است او را چون پدربزرگی می بینم که و خود را چون کودکی در برابر او می بینم که برای آرام گرفتم سر بر دامان او می گذارم

و محمد را دوست دارم و از علی تبعیت می کنم

کروش کبیر را پیامبر خدا می دانم که برای هدایت ایرانیان مبعوث شد.[البته بسیاری از مفسرین قرآن ذوالقرنین را همان کروش کبیر تفسیر کرده اند که در قرآن از او به نیکی یاد شده است]

=====================

همیشه گفته ام که از انتقاد به مذهب استقبال می کنم و آنرا در رشد و بالندگی مذهب موثر می دانم

اما به نظرم باید سمت و سوی انتقاد را از مذهب به سمت افراد و کسانی تغییر داد که از مذهب سوء استفاده می کنند و آنرا وسیله ای برای سرکوب مردم و سرکوب ازادیهای مردمی قرارداده اند.

باید کسانی را ملامت کرد که ناجوانمردانه تیشه به ریشه باورهای مردم زده اند و با اعمال و رفتار و عملکرد ناصحیح خود وعوامفریبانه با دینی خواندن کارهای خود مزورانه قصد مشروعیت بخشیدن به دیکتاتوری خود را دارند و دین را وسیله ای برای رسیدن به مطامع خود قرار داده اند.

ادامه دارد

در پست بعد بیشتر معروف و منکر خواهم پرداخت

اسلام روشنفکری هم اکنون در دو جبهه مبارزه می کند یکی با لامذهبانی که قصد تخریب اعتقادات دینی را دارند و اسلام را هدف قرارداده اند و دیگری مبارزه با کج فهمی ها در مورد اسلام که از سوی متولیان رسمی دین حمایت و نشر می شود

کار برای این طیف از روشنفکران که دغدغه دین دارند بسیار گران گشته!

این روزها حجم وسیعی از وبلاگها مطالبی را در مورد نفی اسلام و شخصیتهای دینی ارائه می­دهند

وبه دلیل ظاهر دینی حکومتها در خاورمیانه و بخصوص در ایران و جان به لب شدن توده مردم از ظلم و جوری که به نام دین می شود ، مبارزه با دین و ضد دینی نوشتن و گفتن برابر با عین روشنفکری شده است و این نوشته ها نیز طرفداران و خواهان زیادی پیدا کرده ، بویژه وقتی با رنگ و لعاب ملیت و گاها ناسیونالیسم افراطی مزین می شوند که چاشنی دلچسبی برای نوشتار و گفتار می شود

اما چیزی که قربانی این شور انقلابی چپی خواهد بود همان حقیقت است وچراکه حقیقت اسلام جز آنیست که اینان به آن حمله می کنند و آنها سنگ سینه آنرا به سینه می زنند و من و امثال من که دغدغه هایی داریم یا سکوت اختیار می کنیم و در دل می گرییم و یا اینکه دست به گفتارها و نوشتار انتحاری می زنیم که در نهایت به ضرر هدفمان و به زیان خودمان تمام می شود

این نوشته ها در نوع خود هم جای شکر دارد و هم جای تعجب

جای شکر به این جهت که اینگونه حملات در نهایت باعث تقویت اسلام و مخصوصا تشیع می گردد که من خود به شدت از این نوع مقالات استقبال می کنم تا هم مرا وادار به مطالعه و تقویت پایه های استدلال دینی ام وادارد و هم اینکه عاشق اینگونه چالشها هستم چرا که منطق خود را در مسائل دینی بسیار قوی و مستدل می بینم

متاسفانه در 28 سال اخیر (به غیر از 2 سال اول انقلاب) به علت نبودآزادی بیان و عدم ارائه منطقهای نو و جدید در مقابل اسلام و بالاخص شیعه شاهد رکود استدلال دینی شده ایم

آفرینش استدلالهای قوی خود مستلزم حمله های جدید و قدرتمند است ؛ متاسفانه به دلیل استراکچر دیکتاتوری رژیمها، نقد اسلام و بخصوص شیعه کلا تعطیل گشته و به غیر از نمایشاتی هر از چندی یکبار، نقدی را در جامعه نسبت به اسلام نمی بینیم

کسی نیست که به قرآن حمله کند که چرا در سوره ... آیه ... گفته شده زنها را بزنید و چرا دیه یک زن نصف مرد است و یا دو شاهد زن در برابر یک شاهد مرد ارزش دارد و صدها مورد دیگر که در اینجا مجال گفتنشان نیست اگر گفته ها یا نوشته هایی است در چند وبلاگ و سایت هست که بیشتر شان فیلتر شده اند

متاسفانه در نقدهایی که اینک در وبلاگها مشاهده می کنیم یک نقصان بسیار بزرگ دیده می شود و آن اینست که "خواص ضد دین" به "باورهایی دینی عوام" حمله می­کنند و به عبارت دیگر ضد اسلامهای اندیشمند و متفکروروشنفکر عوض حمله کردن و به چالش کشیدن اسلام روشنفکری و دگراندیش به اسلام متحجرحمله می کنند وجالبتر اینکه آن اسلام را عین اسلام معرفی می­کنند و می­انگارند و باور دارند.

به بیان واضح تر : افراد صاحبنام ضد دین اول اسلام آخوندی را عین اسلام واقعی فرض می کنند یا با بیان زیرکانه ای این اسلام را با آن اسلام یکی می پندارند و ادعا می کنند که هیچ فرقی باهم ندارند ، دوما با منطق درست و قوی ،ممارست به نفی و رد اسلام مرتجع می نمایند و در این استدلال که به حق هم درست است ؛ قصد دارند کل اسلام را زیر سوال ببرند

در این میان عملکرد غیر قابل دفاع رژیمها که داعیه اسلام را دارد به شدت و قوت استدلال آنها می افزاید و کار برای ضد اسلامها را راحتتر میکند

به میزانی که کار رد اسلام با این مغلطه ها و نامردیها برای افراد ضد دین راحتتر جلوه می دهد ، کار دفاع از اسلام برای تیپ روشنفکر مومن سختتر و گاه غیر ممکن می شود

نکاتی را لازم به توضیح می بینم

اینکه اسلام ملاها را با اسلام روشنفکری یکی بدانیم کم لطفی ناجوانمردانه ای است در طول تاریخ معاصر از مشروطه به این طرف جنگ بین این دو طیف بسیار مشخص و آشکار است و جز در چند مقطع و دوره کوتاه مدت گذرا همواره اسلام مرتجع پیروز گشته (شکست مشروطه ، کودتای 28 مرداد ، انقلاب 57 ، اصلاحات 76 )

فاصله بین پیروان اسلام روشنفکری با اسلام مرتجع بسیار گشادتر و بزرگترو دشمنی این دو طیف باهم غلیظتر از افراد ضد اسلام  است به عبارت دیگر مرتجعین ترجیح می دهند با ضد دین ها مواجه شوند و مبارزه کنند تا با روشنفکران دینی درافتند

و در همه موارد بدون استثنا هم ملاها و هم ضد دینها ، وقتی با روشنفکران دینی مواجه شده اند به تعصب و خوشنت رو آورده اند [ رفتارهای حکومتهای فعلی و ساواک در رژیم گذشته با روشنفکران دینی تغییری نکرده و هردو از اهرم خشونت و زندان و کشتار استفاده و می کنند]

من فرض یکی بودن این دو طیف را که یکی تنها برای بقای خود می جنگد و دیگری برای بقای ایران از جان خود می گذرد را یکی نمی دانم

در توصیف دو دیدگاه متضاد از اسلام بد نیست به نظر شریعتی نیز بنگریم ؛ دکتر شریعتی طیف اول را تشیع صفوی یا تشیع سیاه یا اسلام اموی می خواند و طیف دوم را تشیع علوی یا تشیع سرخ یا اسلام محمدی می­داند

هم اکنون بزرگترین ترس اسلام متحجرو ضد دینها ، از رشد همین اسلام روشنفکریست چنانکه بزرگترین دشمن معاویه عوض روم ،علی بود چرا که علی دلها را به چالش میکشید و با منطق سهمگین خود روحها  را فتح می کرد اما حملات یا تهدیدات روم به انسجام نیروهای پراکنده عوام می انجامید

نمونه­ها را امروزه نیز می توان دید

دکتر شریعتی در کتاب تشیع علوی و تشبع صفوی [دانلودنوشته دانلود صدا] و کتاب یاد یادآوران(نقش انقلابی شیعه ) [دانلودنوشته دانلود صدا] و کتاب آری اینچنین بود برادر [دانلود نوشته دانلود صدا] به روشنی این دو تیپ را تشریح کرده است [دانلود فونت]

احمد کسروی جالب به موضوع اسلام خرافی و مرتجع پرداخته ( از کتاب تاریخ مشروطه گفتار سوم " تبریز چگونه برخواست " بخش "کشاکشهای کیشی "   صفحه 144 )

« ایرانیان که شیعی می بودند، اگر حساب کنیم، بی گمان یک چهار یک سال را با کارهای کیشی به سر دادندی. سینه زدندی، نالیدندی، گریستندی، زیارت عاشورا خواندندی، به دعای ندبه پرداختی، در پای منبرها نشسته گوش به "فضایل اهل بیت " دادندی، پول گرد آورده به زیارت رفتندی. گذشته از اینها یک رشته کارهایی به نام "تبری" داشتندی. هر سال نهم ربیع الاول [سالگرد ترور عمر] را عید گرفته و بازارها را بستندی، و خرد و بزرگ به کارهای بیخردانه­ای برخاستندی. به نوشته مجلسی و دیگران، در آن سه روز به کسی گناه نوشته نشدی.

به نوشته این ملایان، پس از مرگ پیغمبر اسلام جانشینی از آن دامادش علی بوده، و سه خلیفه با زور از دست او گرفته اند، و همه بدیها در جهان از این یک کار ایشان برخاسته ، و همه­ی گناهان به گردن آن سه تن، بویژه به گردن دومین ایشان می باشد، این است شیعیان [شیعه صفوی] سر هر کار بدی یاد آنان کردندی و نام­هاشان به بدی بردندی. مردمی با این باور، پیداست که چه حالی داشتندی و از پرداختن به کار زندگانی و کشور تا چه اندازه دور بودندی.»

وقتی به دوربرمان می نگریم و تاریخ را ورق می زنیم و میبینیم که چه خرافاتی را به نام دین و بنام تشیع در جامعه بسط و گسترش می دهند یاد بعثت پیامبر می افتم که برای مبارزه با این خرافات که آن موقع بنام بت پرستی رواج داشت برخاست

من فرقی بین این خرافات و آن جاهلیت نمی بینم و این نتیجه عملکرد ناصحیح عالمانیست که تنها به فکر پر کردن جیب خود از ناآگاهی عوام بودند

و سود خود را در خواب و عدم رشد و عدم بیداری توده می دیدند [خود ودوستان را به مطالعه تاریخ مشروطه و بعد از مشروطه توصیه می کنم چرا که اگر نخوانیم باز بارها و بارها تاریخ برایمان تکرار خواهد شد]

اینگونه دینی و اینسان اسلامی معلوم است که افیون توده هاست و بهترین بیان برای این ارتجاع همان "افیون توده ها" می باشد

اینها همان جاهلیتی است که اسلام 1400 سال پیش برآن شورید ولی چنانکه خصلت تمام انقلابهاست ، انقلاب همیشه فرزندان خود را می خورد و دغل بازان و زیرکان سیّاس سودجو [ دنیوی یا اخروی] که از هیچ عملی در پیشبرد اهداف دنیاطلب خود فروگزار نیستند هر چند منافعشان بر خلاف ملت و امت و کشور باشد رشته امور را با عوام فریبی و گاها با توسل به زور و کشتار بدست می گیرند و اهداف و ارمانهای انقلاب را دیگرگون می کنند [مطالعه دوباره کتاب مزرعه حیوانات جرج اورول به خودم و دوستان پیشنهاد می شود]

اسلام و تشیعی که من معتقدم و به شدت هم از آن دفاع می کنم و در رستگاری بشر آنرا بسیار موثر می دانم ( البته اسلام را تنها راه رستگاری نمی دانم) خصوصیاتی دارد که در زیر به آنها اشاره می کنم :

ادامه دارد

آقای ناطق نوری بعد از افتتاحیه مجلس هشتم :

« مجلس ما از نظر قانون اساسي مقتدرترين مجلس دنياست. در ايران اگر مجلس مصوبه يي داشت و قانون شد و از شوراي نگهبان گذشت هيچ مقامي نمي تواند آن را وتو کند. همچنين مجلس ايران براساس قانون اساسي به گونه يي است که هيچ کس نمي تواند آن را منحل کند، در حالي که مجلس مي تواند رئيس جمهور و دولت را استيضاح کند و در همه امور نظارت و پيگيري داشته باشد که اين يک مجلس مقتدر است.»

---------------------------------------------------

لطفا متن بالا را به دقت بخوانید

تا چه اندازه با ایشان موافق یا مخالف هستید

نظر خودم را در اصلاحیه خواهم نوشت ( به احتمال زیاد فردا عصر)

---------------------------------------------------

خبر از اعتماد برای خواندن متن کامل اینجا را کلیک فرمایید

========================================

تکمیل پست 10 ام خرداد 1387 خورشیدی

اینکه یکی از دوستان فرمودند که ایشان چکاره اند باید گفت که ایشان سمبل و نماد طیفی از حاکمیت هستند که زمانی حمایت کل آن طیف را پشت خود داشتند و به نوعی گفته های ایشان را دیگر هم تیپهای فکری او نیز بازگو می کنند

طرفداران این طیف نیز به این گفته ها اعتقاد دارند که درجامعه نیز از این طرفداران کم وجود ندارد

اما بعد

1. مجلس اقتدار خود را از ملت می گیرد و نمایندگانی با اقتدار می توانند بر صندلی ساختمان بهارستان تکیه زنند که نماینده اکثریت مردم باشند

آیا نمایندگان مجلس هم اکنون نماینده اکثریت ملت هستند؟

برای جواب به این پرسش رجوع به آمار انتخابات روشنگرانه خواهد بود:

 به عنوان مثال در تهران با حدود 6.5 میلیون واجد شرایط رای دادن در سال 86 آقای حداد عادل  که نفر اول بودند 844 هزار رای آورده اند [با 48 درصد آرا ،از 1.741 میلیون رای ماخوذه ]  یعنی کمتر از 13 درصد واجدین شرایط!!!ه

این درحالیست که مهندس بازرگان در مجلس اول که نفر اول هم نبود  1.450 میلیون رای آورده بودند [با 67.8 درصد آرای ماخوذه ] که  با توجه به 3.1 میلیون واجدین شرایط رای دادن در آن زمان بیش از 46 درصد واجدین شرایط آن زمان رای آورده بودند

و آقای محمد رضا خاتمی در مجلس ششم با 1.2 میلیون رای (با ابطال خیل زیاد صندوقها ) [55.6 درصد آرای از2.2 میلیون رای باطل نشده!] 37.5 درصد واجدین شرایط رای دادن را اخذ کرده بود

البته تکلیف آقای بادامچیان وغیره با 436 هزار رای که وارد ساختمان بهارستان شده اند معلوم است [با 6.7 درصد واجدین شرایط)

البته ناگفته نماند که آقای ناطق نوری خود با 877 هزار رای [35.9 درصد آرای از 2.444 میلیون رای  ماخوذه] در حدود 19 درصد واجدین شرایظ را اخذ کرده بودند.

از آنجا که یک نماینده مشروعیت نمایندگی خود را از میزان رای خود اخذ می کند و اقتدار و پشتوانه او تعداد آراء ریخته شده­ای است که به نام او به صندوقها ریخته شده ، می توان نتیجه گرفت که با این تعداد رای اینکه تصور کنیم مجلس از اقتدار کافی برخوردار است شک برانگیز است  و بیان اینکه این مجلس "از نظر قانون اساسی مقتدرترین"  ! مجلس دنیاست به شعار بیشتر شبیه است تا واقعیت

2. ایشان فرموده اند " در ايران اگر مجلس مصوبه يي داشت و قانون شد و از شوراي نگهبان گذشت هيچ مقامي نمي تواند آن را وتو کند."

در بطن این سخن این جمله نهفته است که شورای نگهبان می تواند [ وعملا هم می بینیم ] مصوبات مجلس را وتو کند

ما کلمه وتو در قوانین مان نداریم و معنی آن همان کار شورای نگبان است که می تواند مصوبات مجلس را تایید نکند

ایشان به صراحت اذعان داشته اند که شورای نگهبان باید مصوبه مجلس را تایید کند

خب تا زمانی که شورای نگهبان 12 نفره که همگی به نوعی انتصابی هستند آرای 290 نفری منتخبین مردم را تصویب و تایید نکنند اون قوانین قانون نیستند.

3. به غیر از وتوی شورای نگهبان مجمع تشخیص مصلحت نظام نیز که باز همگی انتصابی هستند در قانون شدن مصوبات مجلس تاثیر گذار می باشند [گاها له و گاها بر علیه مجلس ]

البته در دو مورد بالا اگر قوانین مجلس در شورای نگهبان بررسی می شد خللی در آن ایجاد نمی شد چرا که مثل بسیاری از کشورها این مسئله امری طبیعی است که قوانین در دو مجلس بررسی گردد ( مجلس سنا و مجلس نمایندگان ) اما اینجا چنانکه می بینیم مصوبات مجلس در گروههای چند نفره انتصابی بررسی می گردد نه منتخب مردم .

4. رهبر [ولایت فقیه ] با توجه به اختیارات قانونی خود در اصل 110 قانون اساسی با صدور حکم حکومتی می تواند در مصوبات مجلس تاثیر گذاری مطلق داشته باشد [پیش از تصویب یا پس از آن ] که در دور ششم و هفتم مجلس شاهد آن بودیم

5. موضوع مهم دیگر اینکه با پیگیری پروسه انتخابات مجلس نتایج زیادی قابل استحصال است توجه کنید:

الف - صلاحیت نمایندگان نخست در وزارت کشور بررسی و تایید یا رد می شود

بر این اساس قوه مجریه در همان اول می تواند در انتخاب نمایندگان تاثیر گذار باشد و بالتبع این تاثیر چنانکه در انتخابات مجلس هشتم دیدیم به نفع خود قوه مجریه خواهد بود که یک نقطه ضعف بزرگ برای مجلس می­باشد نه اقتدار (دخالت قوه مجریه در انتخاب نمایندگان قوه مقننه)

ب- صلاحیت نمایندگان در شورای نگهبان بررسی و تایید یا رد می گردد که این خود استصوابی است یعنی دلیل و مدرک آنچنانی نمی خواهد و اعضای شورای نگهبان هر چه را صلاح و صواب دیدند در هر مرحله از انتخابات اعمال میکنند

چنانکه در 15 ، 20 سال اخیر دیده ایم این شورا افرادی را تایید می کند که همسو با خودشان باشند و تک توک افرادی که مخالف هستند برای این تایید می­شوند که نیاز دارد همچون افرادی نیز در مجلس باشند ( که البته تاثیر گذار نخواهند بود)

در آخر ایشان فرموده اند " همچنين مجلس ايران براساس قانون اساسي به گونه يي است که هيچ کس نمي تواند آن را منحل کند"

حال وقتی افرادی به مجلس راه پیدا می کنند که همسو با شورای نگهبان هستند و از زیر مونیتورینگ مستقیم آن عبور کرده اند و به نوعی در اول کار از غربال قوه مجریه هم گذر کرده و مورد تایید دولتی ها هم هستند دیگر نیازی به انحلال آن نیست.

بلکه باید اینچنین مجلسی را تجلیل و گرامی داشت که مورد تایید کلیه مقامات کشوری هستند

البته  اخذ آرای اینچنینی [شبیه آنچه در بالا اشاره کردم] یکی از بازخورد های اینچنین انتخابی نیز خواهد بود

در اخر بیاناتشان جناب ناطق فرموده اند: " در حالي که مجلس مي تواند رئيس جمهور و دولت را استيضاح کند و در همه امور نظارت و پيگيري داشته باشد"

بله کاملا درست است و من نیز باشما موافقم و اصولا یکی از وظایف اصلی و خطیر مجلس همین کار است که بر همه امور نظارت کند و اگر کسی تخدی کرد او را استیضاح و خلع کند

و اینچنین کاری تنها از دست مجلس مقتدری چون مجلس اول بر می آید که با با آرای بالای مردم و با پشتوانه قوی مردم سرکار بود که توانست بنی صدر را [ با درست یا غلط اش کاری نداریم] عدم کفایت داد

و اکنون هم مردم این کار نظارت را از مجلس می خواهند که متاسفانه به خاطر همین عدم اقتدار ضعیف شده و رنگ خود را باخته است.

زبان ساده ترین واصلی ترین وسیله ارتباطی می باشد و نوشتار وجهه دیگر زبان است که به جای گوش و زبان کام از حروفات و چشم برای ارتباط استفاده می کند

به عبارت دیگر نوشتار و گویش دو بال پرنده زبان _ Language _ می باشند.

ما در عصر ارتباطات هستیم

کانالهای ماهواره ها بی درنگ اخبار گوشه و کنار دنیا را به ما می رسانند و از طریق رادیو و تلویزیون با اخبار و فرهنگ ملل مختلف آشنا می شویم

و به راحتی می توانیم با قدرت ابزارهای موجود قویترین اجتماعات را درست کنیم (چه مجازی و چه عینی)

می توانیم دوستان قدیمی خود را با این ابزار پیدا کنیم

در نتیجه انتخابات تاثیر بگذاریم

وزیری مجبور به استعفا شود و رییس جمهوری مجبور به پاسخ و حتی گاها مایه آبروریزی شخص اول مملکت شویم ( بیل کلینتون )

بدون هیچ زحمتی از نتایج فکری و عملی دیگران باخبر شویم

سوالات خود را بپرسیم و اشکالات خود را رفع کنیم

عقاید خود را به دیگران منتقل نماییم و تاثیر آن را در دیگران مطالعه نماییم

با فرهنگهای مختلف آشنا بشویم

گروههای اینترنتی گروههای دوستی مجموعه اعضای یک سایت کارگروهها و کلونی های اینترنتی بسازیم

خب ! اینها همه در گذشته وجود نداشتند و برای انتقال یک خبر از یک نقطه از جهان به نقطه دیگر روزها و ماهها وقت لازم بود

ولی اگر دقت کنید همه این اینترکنشها در یک چیز مشترکند و آن وسیله ارتباطی می­باشد

این وسیله ارتباطی به گونه ای باید باشد که برای دوطرف منتشر کننده و دریافت کننده قابل فهم باشد

چه عاملی بهتر از زبان می تواند این نقش را داشته باشد

اگر انگلیسی یا فرانسه بلد باشیم از بسیاری از کانالهای تلوزیونی می توانیم استفاده بهینه بکنیم و اگر بلد نباشیم ؟

من معتقدم ، به میزانی که ابزارهای ارتباطاتی در میان ملل و اقوام قویتر و قابل دسترسیتر می شوند نقش زبان هم در هویت گزینی آنها برجسته تر می شود

چرا که افرادی که به آن زبان گویش می کنند راحتتر و سریعتر ارتباط برقرار می­کنند و از محاسن و قابلیتهای این ابزار های ارتباطی بهره بیشتری می­برند

================

با این پیشفرض رفتارهای تهدید کننده آزادی بیان در در کشورهای توتالیتر قابل فهم تر می شود

در کشور ترکیه اجازه نوشتن و تدریس زبان کردی به اقلیت کرد داده نمی شود

در ایران اجازه تدریس زبان آذری به اقلیت آذربایجانی داده نمی شود

ترس از چیست؟

ترس از قویتر شدن و منسجم تر شدن پیوندهای ارتباطی ناشی از زبان است و افزایش مطالبات در آینده ؟

بر فرض درست بودن این فرضیه ( که بعید به نظر می رسد) آیا این کار شدنیست که زبان میلیونها نفر در شمال غرب کشور عوض شود و همگی به فارسی تکلم کنند؟

برفرض که هرچه در گذشته اتفاق افتاده درست ولی ما با یک واقعیت مواجهیم و آن تکلم میلیونها نفر به یک زبان با ساختار و ادبیات و دستور زبان متفاوت است.

آیا براساس برخی فرضهای اثبات شده یا نشده­ی تاریخی ، میلیونها نفر باید مجبور شوند به زبان دیگری غیر از زبان مادری تکلم کنند؟

همین سوالات را از سردمداران ترکیه که حقوق اقلیت کرد را نادیده می گیرند هم باید پرسید ولی  جون جزو مشکلات داخلی ما نیست از آن می گذرم

باطبع در هر کشوری باید یک زبان رسمی موجود باشد که همه بتوانند با آن بنویسند و بخوانند و ارتباط برقرار سازند

مثلا کلیه ی کشورهای اسپانیولی زبان از یک قاعده و اصول و دستور زبان پیروی می کنند

کلیه کشورهای عربی از دستور زبان عربی فورمال استفاده می کنند که برای همه قابل فهم است

و زبان پارسی از دیر باز و گذشته های دور این نقش را دربین اقوام مختلف ایران بازی می کرده و می کند

ما شاهد بی احترامی برخی آقایان به بنا های تاریخی و باستانی خود هستیم ( پاسارگاد ، نقش جهان اصفهان ، ارک تبریز و و و ) این تهدید حس ملی گرایی و هویت خواهی ما را بر می انگیزد

شاید ما بسیار بیشتر از برخی حاکمان به قضیه تغییر نوشتن خلیج فارس در گوگل معترض شدیم و این نشاندهنده این بود که هویت ملی و تاریخی مان تهدید شده و کسی نیست که مقابل آن بیاستد

چقدر ما خوشحال بودیم که در نسخه های ویندوز اکس پی زبان فارسی به عنوان یک آیتم بین الملی و شناخته شده گنجانده شده است و چقدر کینه به دل گرفتیم وقتی یاهو ایران را از لیست آدی ها حذف کرده بود

اما خطری هست که رژیم پهلوی و جمهوری اسلامی آنرا نادیده گرفت و آن اینست :

هویت ملی وقتی برجسته و نمایان می شود که مورد تهدید قرار بگیرد

اگر به زبان بی مهری شود ، این ، به عنوان تهدید بخش از هویت ملی تلقی شده و اثرات زیانبار آن در درازمدت خود را نشان خواهد داد

خلاصه مطلب را بدین گونه عرض می کنم که

در این زمانه و در عصر کنونی که عصر ارتباطات است و چنانکه عرض کردم زبان اصلی ترین نقش را در این ارتباطات بر عهده دارد ؛ اگر به زبان که بخشی از هویت ملی یک قوم یا ملت است بی مهری شود در عکس العمل این تهدید، زبان ،بجای  جغرافیا و تاریخ مشترک _که از پایه های هویت ملی هستند _ نقش پررنگتری خواهد گرفت  که عوارض آن در درازمدت به نفع منافع ملی نخواهد بود

 منتظر نظرات شما هستم

نقش زبان در پیوند جوامع 1

آیا توجه کرده اید چند ده ایست ، زبان در بین جوامع بین الملل نقش بالایی را در تعیین هویت ملی یافته است

زبان و گویش و رفته رفته لهجه ، در هویت گزینی اجتماع ها نقش برجسته ای یافته است

اسپانیا از اکثر کشورهای اسپانیولی ویزا نمی خواهد ( کشور های امریکای لاتین و مکزیک و ... ) و کشورهای عربی هم همینطور

یک آرژانتینی وقتی به اسپانیا می رود یا یک برزیلی وقتی به پرتقال سفر می کند انگار به سرزمین اجدادی خود رفته و احساس غربت ناشی از تغییر جغرافیا کم رنگتر می شود

ایران به نوعی قصد دارد کشورهای تاجیکستان و افغانستان را زیر پر و بال خود بگیرد

ترکیه این کار را در مورد آذربایجان می کند

در گذشته این نقش را مذهب برعهده داشت. ذین و مذهب به عنوان یک هویت جمعی توانسه بود صده های متوالی این نقش پیوندی جوامع را خوب بر عهده بگیرد

دیگر فکر نمی کنم کشوری مثل بنگلادش و پاکستان به خاطر مذهب بوجود آید

در سفرهایی که به اروپا دارم وقتی دوکلام به زبان آنها صحبت می کنم ( با ترکهای مقیم آلمان ) یا وقتی دست و پا شکسته با اعراب مقیم اروپا عربی صحبت می کنم یک احساس بی دلیل ولی عمیق از نوع خوشاوندی پدید می آید

براستی چرا نقش " زبان" اینقدر در پیوند جوامع پرنگ شده؟

در سفری که به مروکسل ( بلژیک ) داشتم افراد با اینکه انگلیسی یا آلمانی بلد بودند جواب نمی دادند و در هلند اما چون زبانشان به انگلیسی و آلمانی ( هردو) نزدیک است به هر دو گویش نگاه مثبت داشتند

در محل کارخانه مادر شرکتمان در آلمان به یک روس زبان که نا خود آگاه تنه زده بودم و شدیدا ناراحت شده بود سریع گفتم " ازدراستویتا " [و تنهااین لغت و چند تای دیگر را از روسی بلدم ] از آن به بعد با من دوست شد.

در دوران سربازی در کردستان بودم و زبان کردی را تا حدودی بلد بودم و با دوستان کردم به کردی ارتباط برقرار می کردم و به همین دلیل در دانشگاه با اکثر همکلاسی های کرد رابطه بسیار صمیمی داشتم و اکنون هم از بهترین دوستانم هستند.

دوباره سوالم را به گونه دیگری می پرسم

آیا چه اتفادقی افتاده که نقش زبان در پیوند اجتماع ها ( کومیتی ) قویتر شده است؟

ادامه دارد

از آنجا که بيشتر سوالات در ادامه مبحث تاحدودی پاسخ داده می شود لذا تنها به موردی که برای من جالب بود اشاره می کنم که از دوست بزرگوارم مهدی مطرح شد

اما بعد

برای اینکه بحث منقطع نباشد بحث قبلی را بصورت مارکدار آورده ام و ادامه بحث را در دنباله آن نوشته ام

 ● دین ، دینداری را بوجود نمی آورد بلکه دینداری است که دین را بوجود می آورد:

جمله بالا از دکتر سارا شریعتی فرزند دکتر شریعتی می باشد

اگر دین می توانست دینداری و دیندار بوجود آورد اکنون باید جامعه ما یکی از دیندارترین جوامع می شد

شاید برخی بگویند که " بله هست " بله هست ولی دینداری این نیست که نماز بخوانی و روزه بگیری و ظواهر دین را اجرا بکنی بلکه دینداری سرشتی است عجین با موجودیت فرد و جامعه که فرد را از دروغ و فریب و کلاه برداری و خیانت و ربا و تنبلی و رشوه و و و ( خلاصه همه خصوصیات منفیی که در جامعه ما و در تک تک افراد آن به وفور یافت می شود ) بدور نگه می­دارد

دیندار درونمایه مشترکی را با مخلوق خود در درونش تجربه می کند با اینکه عموما شعاعر دینی را انجام می دهد ولی ممکن است فرد دیندار با شعار و اعمال دینی کاملا بدورباشد.

با این حساب مردم کشورهای غربی که ازخصوصیاتی مثبتی چون امانت داری و راستگویی و وفاداری و سخت کوشی و پرکاری و فضای سالم و بدون رشوه اداری و و و ( و همه خصوصیات مثبتی که ما آرزوی برخورداری آنها را در مملکت خود داریم ولی نداریم و نمی بینیم) برخوردار هستند به دینداری و دیندار بودن سزاوارترند

زمینه رشد دین آزادیست و در یک جامعه باز و برخوردار از آزادیهای سیاسی و آزادی بیان و مطبوعات و نشر است  که دین قابلیت رشد پیدا می کند

لازمه قوت دین آزادی بیان و آزادی بعد از بیان است

چرا؟

زیرا تنها در این صورت است که گستره حمله به دین وسیع و متنوع می شود و تنها دینی قوت می گیرد که جواب همه سوالات و حملات را بدون تعصب و زور داشته باشد

این یک اصل اجتماعی - بیولوژیکی است که در طبیعت و تاریخ و جامعه تنها قدرتمندترین ها امکان ماندگاری را دارند لذا تنها ایدولوژیها و اندیشه ها و تفکرات و حتی برداشتهایی از دین به رشد و بالندگی خود در تاریخ و جامعه ادامه می دهند که از لحاظ اعتقادی و فکری و وسعت و منطق قویترینها باشند

اگر یک تفکر وایدئولوژی و "برداشت از دین" یا به عبارت امروزی یک قرائتی ازدین نتواند آنچنان که باید و شاید جوابگوی نیازهای سیاسی - اجتماعی - فرهنگی ملتی باشد دیر یا زود به سمت میرایی خواهد رفت و گروندگان آن برای نشر عقاید خود ناگزیر به تعصب ، تقدس و نهایتا زور متوسل خواهند شد تا بتوانند عقاید خود را زنده نگه دارند

چرا اسلام 1400 سال پیش چنان قدرت داشت که ابرقدرتهایی چون ایران و روم را تهدید می کرد و هر دو را به زیر سلطه خود آورد اما اکنون به بدترین نوع انحطاط دچار شده است ؟

چرا دین در گذشته قویتر و زورمند تر از اکنون بود ؟

چرا قدرت نفوذ دین درجامعه در گذشته بالاتر از حال است ؟

ادامه دارد

جواب این سوالات را باید در میزان پاسخگویی دین در زمان گذشته و حال جستجو کرد

آیا در گذشته که مردم زندگی ساده کشاورزی و دامداری و تجارت مختصری داشتند سوال بیشتری از دین داشتند یا اکنون که تکنولوژی و صنعت ، تمام جوامع را در هم نوردیده؟

اکثر مردم اعتقاد دارند که دیگر زمان دین به سر رسیده و دیگر با این گستردگی علم و تکنولوژی و صنعت نیازی به وجود دین نیست

اما باید از نظر دور نداشت که هنوز مجهول بزرگ و غایب اصلی علم همان انسان است

چرایی و چگونگی و رستگاری و کمال انسان بزرگترین علامت سوال علم امروز است و نبود جوابی قانع کننده به این سوالات تنها محصول علم و تکنولوژی و صنعت است

انسان امروز به قول دکتر شریعتی بهتر از همیشه تاریخ می تواند "چگونه زندگی کند" ولی کمتر از همیشه تاریخ "می داند که چرا ؟ "

ثانیا یادمان نرود که ما در این وسعت گسترده آسمانها و کهکشانها حتی به اندازه سر سوزن در برابر یک دشت را پا فراتر نگاذشته ایم و نباید ادعای علم و عالم بودن بکنیم چرا که وسعت علم ما نهایتا و در خوشبینانه ترین نگاه ، از کره زمین فراتر نرفته . بقیه همه اش حدث و گمان و نظریه است . و این یعنی هیچ _ دقت کنید یعنی هیچ _ اگر کسی ادعا ئی دارد ناشی از نادانی و جهالت اوست چراکه همه دانشمندان به هیچ بودن دانستنیهای بشر در مقابل مجهولات او اذعان داشته اند.

این دین و مفاهیم دینی است که در پی یافتن و رهنمونی انسان به سمت رستگاری هستند و سوالات اساسی چرایی انسان را پاسخ می دهد

هم اکنون به دلیل مرض و بیماری شدید و حاد استبدادزدگی جوامع اسلامی که چندین قرن است گریبانگیر این جوامع را گرفته امکان رشد و بالندگی از اسلام گرفته شده است

اسلام تنها دینی است که دشمنان اعتقادی را به هماوردی دعوت کرده و همین قرآن بارها و بارها اعلام می­کند که اگر می توانید سوره ای مثل سوره های قرآن بیاورید

اسلام دینی است که درهای رشد را به روی خود نبسته و حتی درمبانی اعتقادی هم درهای سوال و جواب را باز گذاشته است. و حتی کلیه احکام ثانویه اسلام قابل تغییر هستند ( به حکم زمانه )

امامان شیعی و دانشمندان سنی در قرون اول اسلام اکثرشان منابع سوال و جواب نقد و بررسی اسلام بودند حتی شاهان و زمامداران و خلفای اسلامی در مواجهه با سوالات دیگر ادیان و یا غیر مذهبی ها دست به دامان دانشمندان اسلامی می شدند و راه سوال و جواب هیچگاه بسته نبود ( سوال و جوابها و شاگردان بسیار امام صادق و امام باقر و ...  و محمد حنفی و شافعی و ...)

این سوال جوابها و این آزادی بیان و اندیشه بود که در 7 ، 8 قرن اول اسلام مخصوصا در ایران باعث ظهور دانشمندان و شعرا و ... بسیاری شده بود که با قبل از اسلام قابل مقایسه نیستند چرا در 1000 سال قبل از اسلام فردوسی بوجود نیامد حافظ ، سعدی ، فارابی ، بیرونی ، زکریای رازی ، و هزاران هزار اندیشمند در بعد از اسلام در ایران بوجود آمدند که با انگشت شمار دانشمندان قبل اسلام ( مانی و مزدک و بزرگمهر و ... چند تای دیگر ) بسیار فاصله دارند

به قول آقای طالقانی اعراب ناقل اسلام بودند نه خود اسلام

اعراب اسلام را در پشت خود به ایران حمل کردند در حالی که خود از درک آن عاجز بودند (سوره = الجمعة    آيه = 5 مَثَلُ الَّذِينَ حُمِّلُوا التَّوْرَاةَ ثُمَّ لَمْ يَحْمِلُوهَا كَمَثَلِ الْحِمَارِ يَحْمِلُ أَسْفَارًا بِئْسَ مَثَلُ الْقَوْمِ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآيَاتِ اللَّهِ وَاللَّهُ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ

وصف كسانى كه عمل كردن به تورات به آنان تكليف شده است ، آن گاه به آن عمل نكردند ، مانند درازگوشى است كه كتاب هايى را حمل مي  كند . چه بد است سرگذشت مردمي كه آيات خدا را تكذيب كردند . و خدا مردم ستمكار را هدايت نمي  كند .)

مصر هم همینطور؛ شما دانشمندان اسلامی ایران و مصر اگر از دنیای اسلام بردارید چیزی از آن باقی نمی ماند دو تمدن بزرگی که تشنه هویت تازه بودند و این هویت تازه در کول و شانه اعراب و کتاب آن در پشت شترهای آنها به این دو سرزمین حمل شد.

اما از قرون 7 و 8 بعد از اسلام که امرای سرزمین های اسلامی به دیکتاتوری و استبداد و تفرقه و جنگ و خونریزی افتادند و در ایران بعد از حمله مغول که به آتش زدن کتابخانه ها و منابع دینی و کشتن دانشمندان و ... انجامید رشد و بالندگی اسلام هم پس از یک دوره شکوفایی رو به افول نهاد

ادامه دارد

=============

پ.ن.1 بسیاری هستند که دکتر شریعتی را به خاطر کتاب امت و امامت مورد ملامت قرار می دهند و آنرا توجیه گر نظام ولایی می خوانند

اما این منتقدان که از نقد اساسی به جای نقد مرحله به مرحله استفاده می کنند که یک نوع بی انصافی و کم لطفیست

باید دید که در آن زمان چه نوع دیدگاهی می شد داشت نه اینکه بعد از 30 سال از مرگ شریعتی بیاییم با دیدگاه امروز که تجربه ها و شکستها و پیروزی ها را پشت سر گذاشته ایم او را که این دوران را ندید و تجربه اش نکرد محکوم کنیم

● دین ، دینداری را بوجود نمی آورد بلکه دینداری است که دین را بوجود می آورد:

جمله بالا از دکتر سارا شریعتی فرزند دکتر شریعتی می باشد

اگر دین می توانست دینداری  و دیندار بوجود آورد اکنون باید جامعه ما یکی از دیندارترین جوامع می شد

شاید برخی بگویند که " بله هست " بله هست ولی دینداری این نیست که نماز بخوانی و روزه بگیری و ظواهر دین را اجرا بکنی بلکه دینداری سرشتی است عجین با موجودیت فرد و جامعه که فرد را از دروغ و فریب و کلاه برداری و خیانت و ربا و تنبلی و رشوه و و و ( خلاصه همه خصوصیات منفیی که در جامعه ما و در تک تک افراد آن به وفور یافت می شود ) بدور نگه می­دارد

دیندار درونمایه مشترکی را با مخلوق خود در درونش تجربه می کند با اینکه عموما شعاعر دینی را انجام می دهد ولی ممکن است فرد دیندار با شعار و اعمال دینی کاملا بدورباشد.

با این حساب مردم کشورهای غربی که ازخصوصیاتی مثبتی چون امانت داری و راستگویی و وفاداری و سخت کوشی و پرکاری و فضای سالم و بدون رشوه اداری  و و و ( و همه خصوصیات مثبتی که ما آرزوی برخورداری آنها را در مملکت خود داریم ولی نداریم و نمی بینیم) برخوردار هستند به دینداری و دیندار بودن سزاوارترند

زمینه رشد دین آزادیست و در یک جامعه باز و برخوردار از آزادیهای سیاسی و آزادی بیان و مطبوعات و نشر است

لازمه قوت دین آزادی بیان و بعد از بیان است

چرا؟

زیرا تنها در این صورت است که گستره حمله به دین وسیع و متنوع می شود و تنها دینی قوت می گیرد که جواب همه سوالات و حملات را بدون تعصب و زور داشته باشد

این یک اصل اجتماعی بیو لوژیکی است که در طبیعت و تاریخ و جامعه تنها قدرتمندترین ها امکان ماندگاری را دارند لذا تنها ایدولوژیها و اندیشه ها و تفکرات و حتی برداشتهایی از دین  به رشد و بالندگی خود در تاریخ و جامعه ادامه می دهند که از لحاظ اعتقادی و فکری و وسعت و منطق قویترینها باشند

اگر یک تفکر وایدئولوژی و "برداشت از دین" یا به عبارت امروزی یک قرائتی ازدین نتواند آنچنان که باید و شاید جوابگوی نیازهای سیاسی - اجتماعی - فرهنگی ملتی  نباشد دیر یا زود به سمت میرایی خواهد رفت و گروندگان آن برای نشر اقاید خود ناگزیر به تعصب ، تقدس و نهایتا زور متوسل خواهند شد تا بتوانند اقاید خود را زنده نگه دارند

چرا اسلام 1400 سال پیش چنان قدرت داشت که ابرقدرتهایی چون ایران و روم را تهدید می کرد و هر دو را به زیر سلطه خود آورد اما اکنون به بدترین نوع انحطاط دچار شده است ؟

چرا دین در گذشته قویتر و زورمند تر از اکنون بود ؟

چرا قدرت نفوذ دین درجامعه در گذشته بالاتر از حال است ؟

ادامه دارد

چند روز پیش یک کاری در خیابان پاسداران داشتم چهره هایی را سوار بر ماشینهایی دیدم که برایم تازگی داشت خانمی چادری که با یک دستش چادرش را نگه داشته بود که یک چشمش فقط پیدا بود و با دست دیگرش فرمان ماشین پرادو را گرفته بود

یک یا دوتا نبودند  هر از چندی چنین ماشین هایی می آمد یک دختر با چادر عربی که یک نخی هم از آستین دست چادر به دور انگشت دستش آمده بود تا بیشتر از مچ دستش دیده نشود و با همان انگشتش پشت ترافیک سنگین روی فرمان ماشین با آهنگ رادیو پیام ضرب می زد

یک آقای ریش دارکه پیشانیش جای مهر بود پشت ماشین تویوتا کامری با خانواده اش که پسرش را قلقلک می داد و می خندید

هاج آقایی ریش سفید با عمامه بزرگ با راننده مخصوص اش داخل ماشین ماکسیما روزنامه کیهان می خواند ...

هضم این صحنه ها یکم برام درد آور بود انگار یک کیلو فلفل قرمز تند خورده باشی

در این شکی نیست که داشتن قدرت یک ضرورت است و رفاه یک نیاز بدیهی و سود خواسته ایست نرمال و خوشبختی یک هدف درست است

اما از طرف دیگر با مطالعه شخصیت ها و انسانهای مشهور[نه لزوما بزرگ ] می بینیم که وقتی فرد به قدرت می رسد حقایق را کتمان می کند

و زمانی خود کمال را می ستود اینک رفاه خود را توجیه می کند و هرچه به نفع اش باشد را ارجمند می شمرد و ارزش می نامد و رستگاری خود را در راه خوشبختی اش قربانی می کند

متاسفانه قدرت و مقام معجون عجیبیست که روان آدم را دگرگون می کند چنان که در ماشین معجون سازی ذهن فرد بدیها خوب جلوه می کند و هر ستمی توجیه می یابد

===============

دین و بخصوص اسلام یک جنبه اجتماعی دارد و یک جنبه فردی

در بسیاری موارد جنبه های فردی و اجتماعی شعاعر اسلامی قابل تبادل نیستند یعنی اینکه نمی­شود توصیه فردی را در اجتماع استفاده کرد و توصیه های اجتماعی را در زندگی فردی بکاربست

و یکی از دلایلی که جوامع اسلامی  در تاریخ معاصر دچار افت علمی و فرهنگی شده اند و حتی به انحطاط اخلاقی افتاده اند قاطی شدن و عدم تفکیک توصیه ها و قوانین فردی و اجتماعی است.

همه ما باکلمه ریاضت آشنا هستیم

ریاضت این نیست که یک مسلمان پول نداشته باشد که برای خود خورد و خوراک و پوشاک و مسکن تهیه کند بلکه برای این مسئله اسلام می گوید کسی که در راه معاش خانواده اش  تلاش می کند اگر در این راه بمیرد " شهید " است و یا  می گوید هرکه معاش نداشته باشد معاد هم ندارد

یا در قرآن با طعنه به ضعفا اشاره می کند که چرا تن به خواسته زورمندان دادید پس شما هم شریک ستمگرانید پس در آتش بسوزید

« ریاضت یعنی تلاش بی وقفه وسخت که ریاضی و ریاضه = ورزش از همین ریشه اند »

ریاضت این است که با تمام وجودت سختی بکشی و تلاش کنی و پول دربیاری و زیاد هم دربیاری  و در آخر اون پول را در راه فقرا و در راه جامعه بکار بندی و خود سختی بکشی تا همه در رفاه باشند و این یک ارزش است که از دسترنج خودت در راه جامعه و دیگران استفاده کنی و اگر به آن درجه برسی که بتوانی  این کار را بکنی به کمال رسیده ای

وگرنه [ عذر می خوام] هر خری می داند که سوار شدن به ماشین پرادو از وانت پیکان بهتر است

.

ادامه دارد

رسالت علم چیست؟ فراهم آوردن :

قدرت ، رفــــاه ، ســــود

یا رساندن انسان به :

حقیقت ، کمـال ، ارزش

=========

چه چیزی از زندگی خودتان انتظار دارید

☼

به قدرت و رفــاه و ســــــود و خوشبــختی برســید

یا

به حقیقت و کمال و ارزش و رستگاری دست یابید

لطفا بعد از اینکه به معانی تک تک این کلمات فکرکردید نظر بدهید .

☼

در پست بعدی بیشتر نظر خودم را توضیح خواهم داد.